غزل شمارهٔ ۷۳ - غنای غم

از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل
اما چه غم؟ غمی که خدا می دهد به دل ۱

گریان فرشته ایست که در سینه های تنگ
از اشک چشم نشو و نما می دهد به دل ۲

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن
غم می رسد به وقت و وفا می دهد به دل ۳

دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز
نازم غمی که ساز و نوا می دهد به دل ۴

این غم غبار یار و خود از ابر این غبار
سر می کشد چو ماه و صلا می دهد به دل ۵

ای اشک شوق آینه ام پاک کن ولی
زنگ غمم مبر که صفا می دهد به دل ۶

غم صیقل خداست، خدایا ز ما مگیر
این جوهر جلی که جلا می دهد به دل ۷

قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش
با همتی که بال هما می دهد به دل ۸

تسلیم با قضا و قدر باش شهریار
وز غم جزع مکن که جزا می دهد به دل ۹