غزل شمارهٔ ۷۸ - لاله سیراب

نفسی داشتم و ناله و شیون کردم
بی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم ۱

گرچه بگداختی از آتش حسرت دل من
لیک من هم به صبوری دل از آهن کردم ۲

لاله در دامن کوه آمد و من بی رخ دوست
اشک چون لاله ی سیراب به دامن کردم ۳

در رخ من مکن ای غنچه ز لبخند دریغ
که من از اشک ترا شاهد گلشن کردم ۴

شبنم از گونه گلبرگ نگون بود که من
گله زلف تو با سنبل و سوسن کردم ۵

دود آهم شد اشک غمم ای چشم و چراغ
شمع عشقی که به امید تو روشن کردم ۶

تا چو مهتاب به زندان غمم بنوازی
تن همه چشم به هم چشمی روزن کردم ۷

آشیانم به سر کنگره ی افلاک است
گرچه در غمکده خاک نشیمن کردم ۸

شهریارا مگرم جرعه فشاند لب جام
سال ها بر در این میکده مسکن کردم ۹