غزل شمارهٔ ۷۹ - حراج عشق

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی، به دردِ خویش خو کردم ۱

چرا رو در تو آرم من؟ که خود را گم کنم در تو؟
به خود باز آمدم، نقشِ تو در خود جست‌وجو کردم ۲

خیالت ساده‌دل‌تر بود و با ما از تو یک‌روتر
من این‌ها، هر دو، با آیینهٔ دل روبه‌رو کردم ۳

فشردم با همه مستی، به دل سنگ صبوری را
ز حال گریهٔ پنهان، حکایت با سبو کردم ۴

فرود آ ای عزیز دل! که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشکِ ندامت شست‌و‌شو کردم ۵

صفایی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را
ولی من باز پنهانی، تو را هم آرزو کردم ۶

مَلول از نالهٔ بلبل، مباش ای باغبان! رفتم
حلالم کن اگر وقتی، گلی در غنچه بو کردم ۷

تو با اَغیار، پیشِ چشمِ من، مِی در سبو کردی
من از بیم شماتت، گریهٔ پنهان در گلو کردم ۸

حراجِ عشق و تاراجِ جوانی، وحشتِ پیری
در این هنگامه، من کاری که کردم یاد او کردم ۹

ازین پس شهریارا ما و از مردم رمیدن‌ها
که من پیوند خاطر با غزالی مشک‌مو کردم ۱۰