غزل شمارهٔ ۹۳ - ساز عبادی

تا کی چو باد سربدوانی به وادیم
ای کعبه مراد ببین نامرادیم ۱

دلتنگ شامگاه و به چشم ستاره بار
گویی چراغ کوکبه بامدادیم ۲

چون لاله ام ز شعله عشق تو یادگار
داغ ندامتی است که بر دل نهادیم ۳

مرغ بهشت بودم و افتادمت به دام
اما تو طفل بودی و از دست دادیم ۴

چون طفل اشک پرده دری شیوه تو بود
پنهان نمی کنم که ز چشم اوفتادیم ۵

فرزند سرفراز خدا را چه عیب داشت
ای مادر فلک که سیه بخت زادیم ۶

بی تار طره های تو مرهم گذار دل
با زخمه صبا و سه تار عبادیم ۷

در کوهسار عشق و وفا آبشار غم
خواند به اشک شوقم و گلبانک شادیم ۸

شب بود و عشق و وادی هجران و شهریار
ماهی نتافت تا شود از مهر هادیم ۹