غزل شمارهٔ ۹۷ - ترانه جاودان

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم
این نیست مزد رنج من و باغبانیم ۱

پروردمت به ناز که بنشینمت به پای
ای گل چرا به خاک سیه می نشانیم ۲

دریاب دست من که به پیری رسی جوان
آخر به پیش پای توگم شد جوانیم ۳

گرنیستم خزانه خزف هم نیم حبیب
باری مده ز دست به این رایگانیم ۴

تا گوشوار ناز گران کرد گوش تو
لب وا نشد به شکوه ز بی همزبانیم ۵

با صد هزار زخم زبان زنده ام هنوز
گردون گمان نداشت به این سخت جانیم ۶

یاری ز طبع خواستم اشکم چکید و گفت
یاری ز من بجوی که با این روانیم ۷

ای گل بیا و از چمن طبع شهریار
بشنو ترانه غزل جاودانیم ۸