غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان

از زندگانیم گله دارد جوانیم
شرمنده جوانی از این زندگانیم ۱

دارم هوای صحبت یاران رفته را
یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم ۲

پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق
داده نوید زندگی جاودانیم ۳

چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر
وز دور مژده جرس کاروانیم ۴

گوش زمین به ناله من نیست آشنا
من طایر شکسته پر آسمانیم ۵

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند
چون میکنند با غم بی همزبانیم ۶

ای لاله بهار جوانی که شد خزان
از داغ ماتم تو بهار جوانیم ۷

گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود
برخاستی که بر سر آتش نشانیم ۸

شمعم گریست زار به بالین که شهریار
من نیز چون تو همدم سوز نهانیم ۹