غزل شمارهٔ ۹۹ - باده وحدت

سر برآرید حریفان که سبوئی بزنیم
خواب را رخت بپیچیم و به سوئی بزنیم ۱

باز در خم فلک باده وحدت سافی است
سر برآرید حریفان که سبوئی بزنیم ۲

ماهتابست و سکوت و ابدیت یا نیز
سر سپاریم به مرغ حق و هوئی بزنیم ۳

خرقه از پیر فلک دارم و کشکول از ماه
تا به دریوزه شبی پرسه به کوئی بزنیم ۴

چند بر سینه زدن سنگ محبت باری
سر به سکوی در آینه روئی بزنیم ۵

آری این نعره مستانه که امشب ما راست
به سر کوی بت عربده جوئی بزنیم ۶

خیمه زد ابر بهاران به سر سبزه که باز
خیمه چون سرو روان بر لب جوئی بزنیم ۷

بیش و کم سنجش ما را نسزد ورنه که ما
آن ترازوی دقیقیم که موئی بزنیم ۸

شهریارا سر آزاده نه سربار تن است
چه ضرورت که دم از سر مگوئی بزنیم ۹