غزل شمارهٔ ۱۰۹ - گدا پادشاه کن

ای طلعت توخنده به خورشید و ماه کن
زلف تو روز روشن مردم سیاه کن ۱

خال تو آتشی است دل آفتاب سوز
خط تو سایه ای است سیه روی ماه کن ۲

یعقوبها ز هجر تو بیت الحزن نشین
ای صد هزار یوسف مصری به چاه کن ۳

نخل قد بلند تو بنیاد سرو کن
ریحان باغ سبز خطت گل گیاه کن ۴

از شانه آشیان دل ما بهم مریز
ای شانه تو خرمن سنبل تباه کن ۵

پیرخرد که مسئله آموز حکمت است
در نکته دهان تو شد اشتباه کن ۶

بهجت گدای حسن تو شد شهریار عشق
ای خاک درگه تو گدا پادشاه کن ۷