غزل شمارهٔ ۱۱۷ - یاد قدیم

یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او
یادش بخیر گرچه دلم نیست شاد از او ۱

با حق صحبت من و عهد قدیم خویش
یادم نکرد یار قدیمی که یاد از او ۲

دلشاد باد آن که دلم شاد از اونگشت
وان گل که یاد من نکند یاد باد از او ۳

حال دلم حواله به دیوان خواجه باد
یار آن زمان که خواسته فال مراد از او ۴

من با روان خواجه از او شکوه می کنم
تا داد من مگر بستد اوستاد از او ۵

آن برق آه ماست که پرتو کنند وام
روشنگران کوکبه بامداد از او ۶

یاد آن زمان که گر بدو ابرو زدهای گره
از کار بسته هم گرهی می گشاد از او ۷

شرم از کمند طره او داشت شهریار
روزی که سر به کوه و بیابان نهاد از او ۸