غزل شمارهٔ ۱۱۸ - انتظار فرج

ای آفتاب هاله ای از روی ماه تو
مه برلب افق لبه ای از کلاه تو ۱

لرزنده چون کواکب گاه سپیده دم
شمع شبی سیاهم و چشمم به راه تو ۲

کی می رسی به پرچم خونین چون شفق
خورشید و مه سری به سنان سپاه تو ۳

ای دل فریب جادوی مهتاب شب مخور
زلفش کشیده نقشه‌ی روز سیاه تو ۴

شاها به خاکپای تو گل ها شکفته اند
ما هم یکی شکسته و مسکین گیاه تو ۵

من روی دل به کعبه ی کوی تو داشتم
کآمد ندای غیب که این است راه تو ۶

یک نوک پا به چادر چوپانیم بیا
کز دستچین لاله کنم تکیه گاه تو ۷

آئینه سازمت همه چشمه سارها
وز چشم آهوان بنوازم نگاه تو ۸

بعد از نوای خواجه ی شیراز شهریار
دل بسته ام به ناله‌ی سیم سه گاه تو ۹