غزل شمارهٔ ۱۱۶ - بیاد مرحوم میرزاده عشقی

عشقی که درد عشق وطن بود درد او
او بود مرد عشق که کس نیست مرد او ۱

چون دود شمع کشته که با وی دمیست گرم
بس شعله ها که بشکفد از آه سرد او ۲

بر طرف لاله زار شفق پر زند هنوز
پروانه تخیل آفاق گرد او ۳

او فکر اتحاد غلامان به مغز پخت
از بزم خواجه سخت به جا بود طرد او ۴

آن نردباز عشق که جان در نبرد باخت
بردی نمی کنند حریفان نرد او ۵

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
عشقی نمرد و مرد حریف نبرد او ۶

در عاشقی رسید بجائی که هرچه من
چون باد تاختم نرسیدم به گرد او ۷

از جان گذشت عشقی و اجرت چه یافت مرگ
این کارمزد کشور و آن کارکرد او ۸

آن را که دل به سیم خیانت نشد سیاه
با خون سرخ رنگ شود روی زرد او ۹

درمان خود به دادن جان دید شهریار
عشقی که درد عشق وطن بود درد او ۱۰