غزل شمارهٔ ۱۱۹ - بمانیم که چه

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه ۱

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست
این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه ۲

خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز
دوش گیریم و به خاکش برسانیم که چه ۳

آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز
بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه ۴

دور سر هلهله و هاله ی شاهین اجل
ما به سرگیجه کبوتر بپرانیم که چه ۵

کشتی ای را که پی غرق شدن ساخته اند
هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه ۶

بدتر از خواستن این لطمه نتوانستن
هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه ۷

ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست
کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه ۸

گر رهایی است برای همه خواهید از غرق
ورنه تنها خودی از لجه رهانیم که چه ۹

ما که در خانه ی ایمان خدا ننشستیم
کفر ابلیس به کرسی بنشانیم که چه ۱۰

مرگ یک بار مثل دیدم و شیون یک بار
این قدر پای تعلل بکشانیم که چه ۱۱

شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند
ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه ۱۲