غزل شمارهٔ ۱۲۰ - غزال رمیده

نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده
که بلکه رام غزل گردی ای غزال رمیده ۱

سیاهی شب هجر و امید صبح سعادت
سپید کرد مرا دیده تا دمید سپیده ۲

ندیده خیر جوانی غم تو کرد مرا پیر
برو که پیر شوی ای جوان خیر ندیده ۳

به اشک شوق رساندم ترا به این قد و اکنون
به دیگران رسدت میوه ای نهال رسیده ۴

ز ماه شرح ملال تو پرسم ای مه بی مهر
شبی که ماه نماید ملول و رنگ پریده ۵

بهار من تو هم از بلبلی حکایت من پرس
که از خزان گلشن خارها به دیده خلیده ۶

به گردباد هم از من گرفته آتش شوقی
که خاک غم به سر افشان به کوه و دشت دویده ۷

هوای پیرهن چاک آن پری است که ما را
کشد به حلقه دیوانگان جامه دریده ۸

فلک به موی سپید و تن تکیده مرا خواست
که دوک و پنبه برازد به زال پشت خمیده ۹

خبر ز داغ دل شهریار می شوی اما
در آن زمان که ز خاکش هزار لاله دمیده ۱۰