غزل شمارهٔ ۱۳۴ - انتظار

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی
باز ای سپیده شب هجران نیامدی ۱

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو
افسوس ای شکوفه خندان نیامدی ۲

زندانی تو بودم و مهتاب من چرا
باز امشب از دریچه زندان نیامدی ۳

با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز
چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی ۴

شعر من از زبان تو خوش صید دل کند
افسوس ای غزال غزل خوان نیامدی ۵

گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه
نامهربان من تو که مهمان نیامدی ۶

خوان شکر به خون جگر دست می دهد
مهمان من چرا به سر خوان نیامدی ۷

نشناختی فغان دل رهگذر که دوش
ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی ۸

گیتی متاع چون منش آید گران به دست
اما تو هم به دست من ارزان نیامدی ۹

صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته ایست
ای تخته ام سپرده به طوفان نیامدی ۱۰

در طبع شهریار خزان شد بهار عشق
زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی ۱۱