غزل شمارهٔ ۱۳۵ - دیوانه و پری

آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفری
ماهم از کارگه دیده نهان شد چو پری ۱

باز در خواب سر زلف پری خواهم دید
بعد از این دست من و دامن دیوانه سری ۲

منم آن مرغ گرفتار که در کنج قفس
سوخت در فصل گلم حسرت بی بال و پری ۳

خبر از حاصل عمرم نشد آوخ که گذشت
اینهمه عمر به بی حاصلی و بی خبری ۴

دوش غوغای دل سوخته مدهوشم داشت
تا به هوش آمدم از ناله مرغ سحری ۵

باش تا هاله صفت دور تو گردم ای ماه
که من ایمن نیم از فتنه دور قمری ۶

منش آموختم آئین محبت لیکن
او شد استاد دل آزاری و بیدادگری ۷

سرو آزادم و سر بر فلک افراشته ام
بی ثمر بین که ثمردارد از این بی ثمری ۸

شهریارا به جز آن مه که بری گشته ز من
پری اینگونه ندیدیم ز دیوانه بری ۹