غزل شمارهٔ ۱۳۶ - مکتب طبیعت

فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری
که راه آدم و حوا زده است دیو و پری ۱

به پرده داری شب بود عیب ما پنهان
ولی سپیده دمان می رسد پرده دری ۲

سرود جنگل و دریاچه سنفونیهایی است
برون ز دایره ی درک و دانش بشری ۳

به باغ چهچه سحر بلبلان سحر
به کوه قهقه شوق کبکهای دری ۴

زمینه ایست سکوت از برای صوت و صدا
ولی سکوت طبیعت ز بان لال و کری ۵

از آن زمان که دلم در به در ترا جوید
حبیب من چه دلی داده ام به در به دری ۶

سرشک و دیده جمال تو می نمایندم
یکی به آینه سازی دگر به شیشه گری ۷

به تیر عشق تو تا سینه ها سپر نشود
چه عمرها که به بیهوده می شود سپری ۸

پناه سایه آزادگی است بر سر سرو
که جور اره نبیند به جرم بی ثمری ۹

تو شهریار به دنبال خواجه رو تنها
که این مجامله هم برنیامد از دگری ۱۰