خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و فراق یار خود سخن می‌گوید و از روزگاری که در کنار معشوق بوده و اکنون از دست رفته، اظهار بیقراری می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق مانند زلف پریشان و چشمانش یاد می‌کند و از درد فراق و انتظار می‌نالد. شاعر خود را شایسته شهریاری غزل می‌داند و معتقد است کسی جز او لیاقت این مقام را ندارد.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

زلف او برده قرار خاطر از من یادگاری
من هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری

روزگاری دست در زلف پریشان توام بود
حالیا پامالم از دست پریشان روزگاری

چشم پروین فلک از آفتابی خیره گردد
ماه من در چشم من بین شیوه شب زنده داری

خود چو آهو گشتم از مردم فراری تاکنم رام
آهوی چشم تو ای آهوی از مردم فراری

گر نمی آئی بمیرم زانکه مرگ بی امان را
بر سر بالین من جنگ است با چشم انتظاری

خونبهائی کز تو خواهم گر به خاک من گذشتی
طره مشکین پریشان کن به رسم سوگواری

شهریاری غزل شایسته من باشد و بس
غیر من کس را در این کشور نشاید شهریاری

«شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی)»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir