غزل شمارهٔ ۱۵۷ - ماه هنرپیشه

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی
یک عمر قناعت نتوان کرد الهی ۱

دیریست که چون هاله همه دور تو گردم
چون بازشوم از سرت ای مه به نگاهی ۲

بر هر دری ای شمع چو پروانه زنم سر
در آرزوی آن که بیابم به تو راهی ۳

نه روی سخن گفتن و نه پای گذشتن
سرگشته ام ای ماه هنرپیشه پناهی ۴

در فکر کلاهند حریفان همه هشدار
هرگز به سر ماه نرفته است کلاهی ۵

بگریز در آغوش من از خلق که گلها
از باد گریزند در آغوش گیاهی ۶

در آرزوی جلوه مهتاب جمالش
یا رب گذراندیم چه شبهای سیاهی ۷

یک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر
شایان گذشت تو مرا نیست گناهی ۸