غزل شمارهٔ ۱۵۶ - دالان بهشت

شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهی
لرزان بسان ماه و لغزان بسان ماهی ۱

آمد ز برف مانده بر طره شانه ی عاج
ماه است و هرگزش نیست پروای بی کلاهی ۲

افسون چشم آبی در سایه روشن شب
با عشوه موج می زد چون چشمه در سیاهی ۳

زان چشم آهوانه اشکم هنوز حلقه است
کی در نگاه آهوست آن حجب و بی گناهی ۴

سروم سر نوازش در پیش و من به حیرت
کز بخت سرکشم چیست این پایه سر به راهی ۵

رفتیم رو به کاخ آمال و آرزوها
آنجا که چرخ بوسد ایوان بارگاهی ۶

دالانی از بهشتم بخشید و دل بخواهم
آری بهشت دیدم دالان دل بخواهی ۷

دردانه ام به دامن غلطید و اشکم از شوق
لرزید چون ستاره کز باد صبحگاهی ۸

چون شهد شرم و شوقش می خواستم مکیدن
مهر عقیق لب داد بر عصمتش گواهی ۹

ناگه جمال توحید وانگه چراغ توفیق
الواح دیده شستند اشباح اشتباهی ۱۰

افسون عشق باد و انفاس عشق بازان
باقی هر آنچه دیدیم افسانه بود و واهی ۱۱

عکس جمال وحدت در خود به چشم من بین
آیینه ام لطیف است ای جلوه ی الهی ۱۲

ماییم و شهریارا اقلیم عشق آری
مرغان قاف دانند آیین پادشاهی ۱۳