غزل شمارهٔ ۱۵۹ - جمال بقیت اللهی

سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی
ستاره کوکبه آفتاب خرگاهی ۱

به لاجورد افق ته کشیده برکه ی شب
مه و ستاره طپیدن گرفته چون ماهی ۲

صلای رحلت شب داد و طلعت خورشید
خروس دهکده از صیحه سحرگاهی ۳

به جستجوی تو ای صبح در شبان سیاه
بسا که قافله آه کرده ام راهی ۴

نمانده چشمه آب بقا به ظلمت دهر
بجز چراغ جمال بقیت اللهی ۵

برآی از افق ای مشعل هدایت شرق
برآر گله این گمرهان ز گمراهی ۶

ز سایه ئی که به خاک افکنی خوشم چکنم
همای عرش کجا و کبوتر چاهی ۷

بشارتی به خدا خواندن و خدا دیدن
که این بشر همه خودبینی است و خودخواهی ۸

به گوش آنکه صدای خدا نمی شنود
حدیث عشق من افسانه ئی بود واهی ۹

تو کوه و کاه چه دانی که شهریارا چیست
به کوه محنت من بین و چهره کاهی ۱۰