قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۱ - دعوت به آزادگی و عدالت‌خواهی

ای سنایی خویشتن را بی سر و سامان مکن
مایهٔ انفاس را بر عمر خود تاوان مکن ۱

از برای آنکه تا شیطان ز تو شادان شود
دیدهٔ رضوان و شخص خویش را گریان مکن ۲

دینت را نیکو نداری دیو را دعوت مساز
عقل را چاکر نباشی نفس را فرمان مکن ۳

از برای آنکه تا شاهین شود همکاسه‌ات
سینهٔ صد صعوهٔ بیچاره را بریان مکن ۴

یونسان تنت را خلعت نمی‌بخشی مبخش
یوسفان وقت را در چاه و در زندان مکن ۵

از برای کرکسان باطن اماره را
سینهٔ صالح مسوز و اشترش قربان مکن ۶

از پی آن تا خر لنگ ترا پالان بود
مر براق خلد را ازین خود عریان مکن ۷

گر به شیطان می‌فروشی یوسف صدیق را
چون ز چاهش برکشیدی قیمتش ارزان مکن ۸

یوسف کنعان تن را می‌خری امروز تو
یوسف ایمان خود را بیع با شیطان مکن ۹

تا مرض را دارویی بخشی شفا را سر مبر
تا عرض را جسم بخشی جسم را بی‌جان مکن ۱۰

در بلا چون روز قهر نفس روباهیت نیست
در خلا دعوی ز فر رستم دستان مکن ۱۱

صلح کردستیم با تو این بگیر و آن مبخش
بیت مقدس بر میار و کعبه را ویران مکن ۱۲

سر به سر کردیم با تو نی ز ما و نی ز تو
چادر مریم مدزد و شیث را مهمان مکن ۱۳