هوش مصنوعی: این شعر به بیان زندگی پرافتخار و سخاوتمندانه شاعر می‌پردازد که از نعمت‌های زندگی بهره برده، در کنار نیکان نشسته و راه آزادگان را پیموده است. او از سخنان نیکو بهره برده و بخشش‌های فراوان داشته است. با این حال، با رسیدن مرگ، به یاد آخرت افتاده و خود را از گناهان رهانیده است. شاعر تأکید می‌کند که در جهان پسین، هر چه داده‌اند دیده‌اند و به بخشش الهی امیدوار است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی، عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره به مرگ و جهان پسین ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.

شماره ۱۳۵ - این قطعه را بر گور نظام الملک محمد نوشتند: ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
صد گونه شراب از کف اقبال چشیدیم ۱

آن جای که ابرار نشستند نشستیم
وان راه که احرار گزیدند گزیدیم ۲

گوش خود و گوش همه آراسته کردیم
از بس سخن خوب که گفتیم و شنیدیم ۳

از روی سخا حاصل ده ملک بدادیم
با اسب شرف منزل نه چرخ بریدیم ۴

ناگاه به زد مقرعهٔ مرگ زمانه
ما نای روان رو سوی عقبی بدمیدیم ۵

دیدیم که در عهدهٔ صد گونه وبالیم
خود را به یکی جان ز همه باز خریدیم ۶

پس جمله بدانید که در عالم پاداش
آنها که درین راه بدادیم بدیدیم ۷

دادند مجازات به بندی که گشادیم
کردند مکافات به رنجی که کشیدیم ۸

ما را همه مقصود به بخشایش حق بود
المنةالله که به مقصود رسیدیم ۹
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۴ - در مدح عمادالدین محمدبن منصور: ای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۶ - گر تو به دو گانه‌ای ز ما پیشی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.