هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از خودداری از هجو و عیبجویی دیگران سخن میگوید، با وجود توانایی در این کار. او تأکید میکند که پاکی طبعش مانع از استفاده از زبان برای هجو و انتقام از دشمنان شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم اخلاقی و انتقادی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارههای شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۹۹ - قطعه
بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوش
کز تعصب چست بر بندم میان خود به هجو ۱
برنیارم بر مراد دل دمی با دوستان
برنیارم تا دمار از دشمنان خود به هجو ۲
در پس زانوی فکرت چون نشستم تا کنم
در سزای ناسزایان امتحان خود به هجو ۳
رستخیزی بود موقوف همین کز ابر طبع
سردهم سیلی و بگشایم دهان خود بد هجو ۴
شد هیولی قابل صورت ولی رخصت نداد
پاکی طبعم که الایم زبان خود به هجو ۵
کز تعصب چست بر بندم میان خود به هجو ۱
برنیارم بر مراد دل دمی با دوستان
برنیارم تا دمار از دشمنان خود به هجو ۲
در پس زانوی فکرت چون نشستم تا کنم
در سزای ناسزایان امتحان خود به هجو ۳
رستخیزی بود موقوف همین کز ابر طبع
سردهم سیلی و بگشایم دهان خود بد هجو ۴
شد هیولی قابل صورت ولی رخصت نداد
پاکی طبعم که الایم زبان خود به هجو ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۴۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۹۸ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۰۰ - مرثیه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
