شمارهٔ ۴۴ - در ذم غرور به مال

مشو خاقانیا مغرور دولت
که دولت سایهٔ ناپایدار است ۱

به دولت هر که شد غره چنان دان
که میدانش آتش و او نی‌سوار است ۲

چو صبح است اول و چون گل به آخر
که این کم عمر آن اندک قرار است ۳

به رنگی کز خم نیلی فلک خاست
مشو خرم که رنگ سوگوار است ۴

در آن منگر که نیل او سراب است
که خود نیلش سراب عمر خوار است ۵

بسا دولت که محنت زادهٔ اوست
که خاکستر ز آتش یادگار است ۶

بسا محنت که دولت، آخر اوست
که دی مه را نتیجه نوبهار است ۷

سر دولت غرور است و میان لهو
به پایانش زوال روزگار است ۸

به می ماند که می فسق است ز اول
میانه مستی و آخر خمار است ۹