شمارهٔ ۴۶ - در عزلت

شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است
فارغم از دولتی که نعمت و ناز است ۱

خون ز رگ آرزو براندم و زین روی
رفت ز من آن تبی کز آتش آز است ۲

بر قد همت قبای عزله بریدم
گرچه به بالای روزگار دراز است ۳

تا کی جوئی طراز آستی من
نیست مرا آستین چه جای طراز است ۴

دور فلک را به گرد من نرسد وهم
گرچه مهندس نهاد و شعوذه باز است ۵

من به صفت کدخدای حجرهٔ رازم
شکل فلک چیست حلقهٔ در راز است ۶

دهر نه جای من است بگذرم از وی
مسکن زاغان نه آشیانهٔ باز است ۷

از تک و تازم ندامت است که آخر
نیستی است آنچه حاصل تک و تاز است ۸

آقچهٔ زر گر هزار سال بماند
عاقبتش جای هم دهانه گاز است ۹

خواه ظلم پاش خواه نور گزین پس
دیدهٔ خاقانی از زمانه فراز است ۱۰

کار من آن به که این و آن نه طرازند
کانکه مرا آفرید کار طراز است ۱۱