هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر با استفاده از استعاره و کنایه، به نابرابریهای زندگی و تقدیر اشاره میکند. او مار را به عنوان موجودی شکرخوار و طوطی را به عنوان موجودی رنجدیده توصیف میکند و این را بخشش فلک و جود عالم میداند که کسی که باید خاک بخورد، شکر میخورد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۲۲ - تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
خاقانی است طوطی و دایم جگر خورد ۱
این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کان را که خاک باید خوردن، شکر خورد ۲
خاقانی است طوطی و دایم جگر خورد ۱
این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کان را که خاک باید خوردن، شکر خورد ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۴۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۲۱ - در هنگام زیارت مدینهٔ منوره گفته و در آن خاک نهفته است
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - شکست این دلم نادرست اعتقادی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
