شمارهٔ ۱۴۰ - در مرثیهٔ امام ابو عمر و اسعد

خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شد
هزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد ۱

چون روز اسعد ازین چرخ دیر سال فرو رفت
ز چرخ نالهٔ وا اسعداه زود برآمد ۲

چو روی علم نهان شد شکست پشت جهانی
طراق پشت شکستن ز هر که بود برآمد ۳

خواص آذربیجان چو دود آذرپیچان
بسوختند و ز هر یک هزار دود برآمد ۴

خلیفه جامهٔ سوکش قبا کند چو غلامان
که جان خواجه که سلطان دیر بود برآمد ۵

گریست دیدهٔ خسرو بریخت در کیانی
فرود شد که روانش ازین فرود برآمد ۶

فلک ستاره فرو برد و خور ز نور تهی شد
زمانه مایه زیان کرد و خود ز سود برآمد ۷

مرا ز ماتم او جان و دل به رنگرزان شد
لباس جان سیه از رنگ و دل کبود برآمد ۸