غزل ۱۷۴ - زآتش شهوت برآوردم تو را

زآتشِ شهوت بَرآوردم تو را
وَنْدَر آتش بازگُسْتَردم تو را ۱

از دلِ من زاده‌یی همچون سُخَن
چون سُخَن من هم فُروخوردْم تو را ۲

با مَنی وَزْ من نمی‌دانی خَبَر
چَشم بَستم جادُوی کردم تو را ۳

تا نَیازارَد تو را هر چَشمِ بَد
از برایِ آن بِیازُردم تو را ۴

رو جَوامَردی کُن و رَحمَت فَشان
من به رَحمَت بَس جَوامَردم تو را ۵