غزل ۱۷۳ - از یکی آتش برآوردم تو را

از یکی آتش بَرآوَرْدم تو را
در دِگَر آتش بِگُستَردم تو را ۱

از دلِ من زاده‌یی همچون سُخَن
چون سُخَن آخِر فرو خورْدم تو را ۲

با مَنی وَزْ من نمی‌داری خَبَر
جادُوَم من جادُوی کردم تو را ۳

تا نَیُفتَد بر جَمالَت چَشمِ بَد
گوش مالیدم بِیازُردم تو را ۴

دایم اِقْبالَت جوان شُد زانچه داد
این کَفِ دستِ جَوامَردم تو را ۵