غزل ۱۷۸ - می‌شدی غافل ز اسرار قضا

می‌شُدی غافل زِ اسرارِ قَضا
زَخم خوردی از سِلَحْدارِ قَضا ۱

این چه کار افتاد آخِر ناگهان
این چُنین باشد چُنین کارِ قَضا ۲

هیچ گُل دیدی که خندد در جهان
کو نَشُد گِریَنده از خارِ قضا؟ ۳

هیچ بَختی در جهان رونَق گرفت
کو نَشُد مَحْبوس و بیمارِ قَضا؟ ۴

هیچ کَس دُزدیده رویِ عیش دید
کو نَشد آوَنگ بر دارِ قَضا؟ ۵

هیچ کَس را مَکْر و فَن سودی نکرد
پیشِ بازی‌های مَکّارِ قَضا ۶

این قَضا را دوستان خِدمَت کنند
جان کنند از صِدقْ ایثارِ قَضا ۷

گَر چه صورت مُرد، جانْ باقی بِمانْد
در عِنایَت‌هایِ بسیارِ قَضا ۸

جَوز بِشْکَست و بِمانْده مَغزِ روح
رَفت در حَلْوا زِ اَنْبارِ قَضا ۹

آن کِه سویِ نار شُد بی‌مَغز بود
مَغزِ او پوسید از اِنْکارِ قَضا ۱۰

آن کِه سویِ یار شُد مَسعود بود
مَغزِ جان بُگْزید و شُد یارِ قَضا ۱۱