هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و حضور معشوق در دل خود سخن میگوید. او معشوق را به عنوان منبع نور و روشنایی در زندگی خود میستاید و از او میخواهد که به خانه دلش وارد شود.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۲۰۹ - ای در ما را زده، شمع سرایی درآ
ای دَرِ ما را زده، شمعِ سَرایی دَرآ
خانهٔ دل آنِ توست، خانه خدایی دَرآ ۱
خانه زِ تو تافته ست، روشنی یی یافتهست
ای دل وجانْ جای تو، ای تو کجایی دَرآ ۲
ای صَنَمِ خانگی، مایهٔ دیوانگی
ای همه خوبی تو را، پس تو کِرایی دَرآ ۳
خانهٔ دل آنِ توست، خانه خدایی دَرآ ۱
خانه زِ تو تافته ست، روشنی یی یافتهست
ای دل وجانْ جای تو، ای تو کجایی دَرآ ۲
ای صَنَمِ خانگی، مایهٔ دیوانگی
ای همه خوبی تو را، پس تو کِرایی دَرآ ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۴۷۰
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۸ - از جهت ره زدن، راه درآرد مرا
گوهر بعدی:غزل ۲۱۰ - گر نه تهی باشدی بیش ترین جویها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
