شمارهٔ ۲۵۵ - در مفارقت

خدایگانا نزدیک شد که صبح ظفر
زظل گوهر چترت شود سیاه وسفید ۱

ایا وجود ترا فیض جود واهب کل
به عمر ملک سلیمان و نوح داده نوید ۲

تویی که سایه عدلت چنان بسیط شده
که رخنه کردن آن مشکل است برخورشید ۳

نهیب رزم تو بگسست جوشن بهرام
شکوه بزم تو بشکست بربط ناهید ۴

شود چو غنچهٔ گل چاک ترک دشمن تو
گرش به نام تو بر سر زنند خنجر بید ۵

برد یمین ترا سجده خامهٔ تقدیر
دهد یسار ترا بوسه خاتم جمشید ۶

بدان خدای که خورشید آسمان را داد
جوار سکنهٔ بهرام و حجرهٔ ناهید ۷

بدان خدای که در کارگاه صنعت کرد
رخ سیاه مه از نور آفتاب سفید ۸

که در مفارقت بازگاه چون فلکت
مرا ز سایه به خورشید عمر نیست امید ۹