شمارهٔ ۲۷۸ - در موعظه

هر که تواند که فرشته شود
خیره چرا باشد دیو و ستور ۱

تا نکنی ای پسر ناخلف
ملک پدر در سر شیرین و شور ۲

چیست جهان قعر تنور اثیر
خود چه تفرج بود اندر تنور ۳

جان که دلش سیر نگردد زتن
مرغ و قفس نیست که مرده است و گور ۴

خشم چو دندان بزند همچو مار
حرص چو دانه بکشد همچو مور ۵

طیره توان داد ملک را به قدر
سخره توان کرد فلک را به زور ۶

چشمهٔ خورشید شو از اعتدال
تا برهی از قصب و از سمور ۷

خاک به شهوت مسپر چون سپهر
تا نه زنت غتفره گیرد نه پور ۸

بو که گریبانت بگیرد خرد
خود که گرفتست گریبان عور ۹

گیر که گیتی همه چنگست و نای
گیر که گردون همه ماهست و هور ۱۰

طبع ترا زانچه که گوشیست کر
نفس ترا زانچه که چشمیست کور ۱۱