غزل ۲۴۲ - خیک دل ما، مشک تن ما

خیکِ دلِ ما، مَشکِ تَنِ ما
خوش نازْکُنان بر پُشتِ سَقا ۱

از چَشمه جانْ پُر کرد شِکَم
کِی تشنه بیا، ای تشنه بیا ۲

سَقّا پنهان، وان مَشکْ عِیان
لیکِن نَبُوَد، از مَشک جُدا ۳

گَر رَقص کُند آن شیرِ عَلَم
رَقصَش نَبُوَد جُز رَقصِ هوا ۴

دورم زِ نَظَر، فِعْلَم بِنِگَر
تا بوی بُوَد، بر عودْ گُوا ۵

از بویِ تو جانْ قانع نشود
ای چَشمه جان، ای چَشمِ رضا ۶