شمارهٔ ۳۵۴ - در شکر تشریف

خدایگان وزیران و پادشاه صدور
که با نفاذ تو هست از قضا فراموشم ۱

یکی ز آتش جور سپهر بازم خر
که از تجاوز او همچو دیگ می‌جوشم ۲

عجب مدار که امروز مر مرا دیدست
در آن لباچه که تشریف داده‌ای دوشم ۳

ز بهر خسرو سیارگان همی خواهد
که عشوه‌ای بخرم وان لباچه بفروشم ۴

وگرنه جفته نهد با قبای کحلی خویش
همی برآید از این غصه دم به دم هوشم ۵

ستارگان را صدره به من شفیع آورد
بگو چگونه کنم با کدامشان کوشم ۶

بدان بهانه که تا آستینش بوسه دهد
هزار بار گرفته است اندر آغوشم ۷

ز چاپلوسی این گربه هیچ باقی نیست
ولیک من نه حریفان خواب خرگوشم ۸

مرا زبون نتواند گرفت روبه‌وار
که در پناه تو من شیر شیر او دوشم ۹

به کردگار که انصاف من ازو بستان
کزو به کف چو حسود تو خون همی نوشم ۱۰

نه آنکه بر من و بر آسمانت فرمان نیست
هموت بنده و هم منت حلقه در گوشم ۱۱

مرا به دفع چنو خصم التفات تو بس
که بعد از این سخن او به گوش ننیوشم ۱۲

به نعمتت که ورقهاش جمله محو کنم
ز جاه تست که در مجلس تو خاموشم ۱۳

خطی کشیده‌ام ار خط در این ورق بکشند
بدان نگه نکنم من که بی‌تن و توشم ۱۴

یقین شناس که گر دیگران سخن گویند
دماغ مه بخراشم ز بسکه بخروشم ۱۵

بدو چگونه دهم کسوتی که از شرفش
کلاه گوشهٔ عرشست ترک و شبوشم ۱۶

ز پرده‌دار تو تشریف باشد آنچه دهد
بلی و باز تفاخر کند ازو دوشم ۱۷

وگر برهنه بمانم چو آفتاب و مهش
قبای کحلی او کافرم اگر پوشم ۱۸