غزل ۲۵۳ - چند نهان داری آن خنده را؟

چند نَهان داری آن خنده را؟
آن مَهِ تابنده فَرخُنده را؟ ۱

بَنده کُند رویِ تو صد شاه را
شاه کُند خنده تو بَنده را ۲

خنده بیاموز گُلِ سرخ را
جِلْوه کُن آن دولتِ پاینده را ۳

بَسته بِدان است دَرِ آسْمان
تا بِکَشد چون تو گُشاینده را ۴

دیده قَطّارِ شُترهایِ مَست
مُنتَظِرانند کَشاننده را ۵

زُلف بَراَفْشان و در آن حَلقه کَش
حَلْقِ دو صد حَلقه رُباینده را ۶

روزِ وصال است و صَنَم حاضر است
هیچ مَپا مُدَّتِ آینده را ۷

عاشقِ زَخم است دَفِ سختْ رو
مَیلِ لب است آن نِیِ نالنده را ۸

بر رُخِ دَف چند طَپانچه بِزَن
دَم دِهْ آن نایِ سِگالنده را ۹

وَرْ به طَمَع ناله بَرآرد رباب
خوش بِگُشا آن کَفِ بخشنده را ۱۰

عیب مَکُن گَر غَزَل اَبْتَر بِمانْد
نیست وَفا خاطِرِ پَرَّنده را ۱۱