هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر به عشق و دلبستگی به معشوق اشاره میکند و از غم و سرگشتگی دل خود سخن میگوید. او معشوق را به دلیل داشتن دل خوش و بیغم میستاید، در حالی که خودش درگیر غم و اندوه است.
رده سنی:
15+
این شعر دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارههای شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۴۴ - در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست
در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست
ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست ۱
میبر دل و می ده غم و فارغ میرو
دور از دل من زهی دل خوش که تراست ۲
ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست ۱
میبر دل و می ده غم و فارغ میرو
دور از دل من زهی دل خوش که تراست ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۳ - ای شاه جهان ملک جهان حسب تراست
گوهر بعدی:رباعی ۴۵ - دوشینه شب ارچه جانم از رنج بکاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
