رباعی ۷۷ - اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت

اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت
آخر ز وفاش باز نتوانی داشت ۱

هرچند ز تو به جز جفا حاصل نیست
من تخم وفاداری تو خواهم کاشت ۲