هوش مصنوعی:
این شعر از مولوی بیانگر این است که طبیعت (گل) با بخشش خود، موهبتهایش را عرضه میکند و انسان باید قدردان این نعمتها باشد. همچنین اشاره میکند که اگر انسان به جایگاه واقعی خود پی ببرد، تمام تعلقات و زرق و برق دنیوی را فدا خواهد کرد.
رده سنی:
14+
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر برای درک و لذت بردن، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل میگیرد.
رباعی ۲۶۷ - گل روز دو عرض میدهد مایهٔ خویش
گل روز دو عرض میدهد مایهٔ خویش
زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش ۱
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش
در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش ۲
زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش ۱
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش
در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۶ - داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویش
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۸ - تا دست طمع بشستم از عالم خاک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
