هوش مصنوعی:
شاعر از دوری از طمع و پاکدامنی در زندگی سخن میگوید و بیان میکند که با از دست دادن امید به بقا و ترس از نابودی، دیگر از مرگ هراسی ندارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و نگرش به مرگ و زندگی در این شعر، برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۲۶۸ - تا دست طمع بشستم از عالم خاک
تا دست طمع بشستم از عالم خاک
از گرد زمانه دامنی دارم پاک ۱
امید بقا یکی شد و بیم هلاک
چون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک ۲
از گرد زمانه دامنی دارم پاک ۱
امید بقا یکی شد و بیم هلاک
چون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۷ - گل روز دو عرض میدهد مایهٔ خویش
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۹ - ای جاه تو چون سماک و عالم چو سمک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
