غزل ۳۰۸ - خوابم ببسته‌یی، بگشا ای قمر نقاب

خوابم بِبَسته‌یی، بِگُشا ای قَمَر نِقاب
تا سَجده‌هایِ شُکر کُند پیشَت آفتاب ۱

دامانِ تو گرفتم و دستم بِتافتی
هین دست دَرکَشیدم، روی از وَفا مَتاب ۲

گفتی مَکُن شتاب که آن هست فِعْلِ دیو
دیو او بُوَد که می‌نکُند سویِ تو شِتاب ۳

یا رَب کُنم، بِبینَم بر دَرگَهِ نیاز
چندین هزار یا رَب، مُشتاقِ آن جواب ۴

از خاکْ بیش تَر دل و جان‌هایِ آتشین
مُسْتَسْقیانه کوزه گرفته که آب آب ۵

بر خاکْ رَحم کُن که از این چار عُنصر او
بی دست و پاتَر آمد، در سَیر و انقلاب ۶

وقتی که او سَبُک شود، آن باد، پایِ اوست
لَنْگانه بَرجَهَد دو سه گامی پِیِ سَحاب ۷

تا خنده گیرد از تَکِ آن لَنْگْ بَرق را
وَنْدَر شَفاعَت آید، آن رَعْدِ خوش خِطاب ۸

با ساقیانِ ابر بگوید که بَرجَهید
کَزْ تشنگانِ خاکْ بِجوشید اِضْطِراب ۹

گیرم که من نگویم آخِر نمی‌رَسَد
اَنْدَر مشامِ رَحْمَت، بویِ دلِ کباب؟ ۱۰

پس ساقیانِ ابر همان دَم رَوان شوند
با جَرِّه و قِنینه و با مَشکِ پُرشراب ۱۱

خاموش و، در خراب هَمی‌جویْ گنجِ عشق
کاین گنج در بهار بِرویید از خراب ۱۲