رباعی ۱۳۹ - روی تو ز حسن لافها زد به جهان

روی تو ز حسن لافها زد به جهان
لعل تو ز لطف طعنها زد در جان ۱

زلف تو چو افتادگیی عادت کرد
بنگر که چگونه بر سر آمد ز میان؟ ۲