رباعی ۱ - چون یاد کنم طبع طربناک ترا رباعی ۲ - گر آدمی ای دور شو از دمدمه ها رباعی ۳ - هستیم به امید تو چون دوش امشب رباعی ۴ - ای میل دل من به جهان سوی لبت رباعی ۵ - شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت رباعی ۶ - گر راست روی محرم جان سازندت رباعی ۷ - در کارگه غیب چو نقاش نخست رباعی ۸ - این فرع که دیدی همه از اصلی خاست رباعی ۹ - دلدار مرا در غم و اندوه بکاست رباعی ۱۰ - قدش به درخت سرو می‌ماند راست رباعی ۱۱ - با روی تو آفتاب صافی تیره است رباعی ۱۲ - جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست رباعی ۱۳ - کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟ رباعی ۱۴ - جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟ رباعی ۱۵ - یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست رباعی ۱۶ - ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست رباعی ۱۷ - خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست رباعی ۱۸ - از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست رباعی ۱۹ - در سینه ز دست دل جگر تابیهاست رباعی ۲۰ - غافل مشو، ای دل، که نیازم با تست رباعی ۲۱ - خالی که به شیوه پای بست لب تست رباعی ۲۲ - اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟ رباعی ۲۳ - آتش تپش از جان به تابم بردست رباعی ۲۴ - ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دست رباعی ۲۵ - زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادست رباعی ۲۶ - حسنی که تو، ای نگار، داری بردست رباعی ۲۷ - ابر آن نکند که این جلب زن کردست رباعی ۲۸ - شاهی ز غلام خویش یاد آوردست رباعی ۲۹ - کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست رباعی ۳۰ - رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست رباعی ۳۱ - زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست رباعی ۳۲ - بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست! رباعی ۳۳ - ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست رباعی ۳۴ - بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست رباعی ۳۵ - دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست رباعی ۳۶ - رویت، که به خوبی گل خندان منست رباعی ۳۷ - جانا، دلم از فراق رویت خونست رباعی ۳۸ - زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست رباعی ۳۹ - مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست رباعی ۴۰ - ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست رباعی ۴۱ - با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست رباعی ۴۲ - دلدار چو در سینه دل نرم نداشت رباعی ۴۳ - ای طلعت نور گسترت به در بهشت رباعی ۴۴ - باد سحری چو غنچه را لب بشکافت رباعی ۴۵ - دل در غم او بکاست، می‌باید گفت رباعی ۴۶ - با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت رباعی ۴۷ - شد درد بر پای فلک فرسایت رباعی ۴۸ - ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ رباعی ۴۹ - بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ رباعی ۵۰ - دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد! رباعی ۵۱ - صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد! رباعی ۵۲ - شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد رباعی ۵۳ - گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد رباعی ۵۴ - خورشید که خاک ازو چو زر میگردد رباعی ۵۵ - بر نطع تو اسب شیرکاری گردد رباعی ۵۶ - شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد رباعی ۵۷ - هر کس که ز کبر و عجب باری دارد رباعی ۵۸ - دستارچه حسنی و جمالی دارد رباعی ۵۹ - آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد رباعی ۶۰ - ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد رباعی ۶۱ - گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد رباعی ۶۲ - گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد رباعی ۶۳ - ما پرتو جوهر روانیم و خرد رباعی ۶۴ - خالت که به شیوه کار ده گیسو کرد رباعی ۶۵ - زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد رباعی ۶۶ - در باغ شدی، سر و سر افشانی کرد رباعی ۶۷ - بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟ رباعی ۶۸ - خالی که رخ تو آشکارش پرورد رباعی ۶۹ - گل بار دگر لاف صفا خواهد زد رباعی ۷۰ - خال زنخت تیر گناه اندازد رباعی ۷۱ - کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟ رباعی ۷۲ - مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشد رباعی ۷۳ - تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟ رباعی ۷۴ - زلف تو ز بالای تو مهجور نشد رباعی ۷۵ - لب نیست که از مراغه پر خنده نشد رباعی ۷۶ - صافی چو ترا دید روان می‌نالد رباعی ۷۷ - لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد رباعی ۷۸ - از نوش جهان نصیب من نیش آمد رباعی ۷۹ - مه روی ترا ز مهر مه میداند رباعی ۸۰ - صدرا، دل دشمن تو در درد بماند رباعی ۸۱ - دلها همه از شرح جمالت مستند رباعی ۸۲ - اقبال تمام پاک دینان دارند رباعی ۸۳ - از مشک سیه سه خال کت بر سمنند رباعی ۸۴ - گندم گونی که همچو کاهم بربود رباعی ۸۵ - یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟ رباعی ۸۶ - هر چیز که در دو کون جز روی تو بود رباعی ۸۷ - گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بود رباعی ۸۸ - شد در پی اوباش چو ننگیش نبود رباعی ۸۹ - افسوس! که در عمر درازیم نبود رباعی ۹۰ - از دست تو راضیم به آزردن خود رباعی ۹۱ - آن خود که بود که در تو واله نشود؟ رباعی ۹۲ - جان از سر زلف دلپذیریت نرهد رباعی ۹۳ - چون خیل غم تو در دل ریش آید رباعی ۹۴ - دستارچه را دست تو در می‌باید رباعی ۹۵ - زر در قدمت ریزم و حیفم ناید رباعی ۹۶ - یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟ رباعی ۹۷ - یاران، خرد خوار و خجل نیست پدید رباعی ۹۸ - ای ماه، ز پیوستن من عار مدار رباعی ۹۹ - دشمن گرو وصل ز من برد آخر رباعی ۱۰۰ - ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سر رباعی ۱۰۱ - دست به نگار تو مرا کشت دگر رباعی ۱۰۲ - آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر رباعی ۱۰۳ - ای کرده مهندسانت از ساز سپهر رباعی ۱۰۴ - چون دوستی روی تو ورزم به نیاز رباعی ۱۰۵ - کردند دگر نگاربندان از ناز رباعی ۱۰۶ - گر جور کنی نیاورم دل ز تو باز رباعی ۱۰۷ - بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز رباعی ۱۰۸ - رفتم بر آن شمع چگل مست امروز رباعی ۱۰۹ - ای داده به بازی دل من، جان را نیز رباعی ۱۱۰ - در عالم کج نهاد پر پیچ و خمش رباعی ۱۱۱ - زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش رباعی ۱۱۲ - تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش رباعی ۱۱۳ - چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرق رباعی ۱۱۴ - خالی داری بر لب چون قند، از مشک رباعی ۱۱۵ - اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ رباعی ۱۱۶ - ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگ رباعی ۱۱۷ - کرد از دل صافی برت این آب درنگ رباعی ۱۱۸ - من خاک درم، تو آفتابی، ای دل رباعی ۱۱۹ - دیگر ز شراب شوق مستی، ای دل رباعی ۱۲۰ - کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دل رباعی ۱۲۱ - ای کرده به خون دشمنان خارالعل رباعی ۱۲۲ - ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکل رباعی ۱۲۳ - امروز که گشت باغ رنگین از گل رباعی ۱۲۴ - ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غم رباعی ۱۲۵ - بر گل چو نسیم سحری سود قدم رباعی ۱۲۶ - از ژاله چو لاله راست لل در کام رباعی ۱۲۷ - نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم رباعی ۱۲۸ - روزی شکن از زلف چو دالت ببرم رباعی ۱۲۹ - دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم رباعی ۱۳۰ - گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم رباعی ۱۳۱ - خواهم که لب باده پرستت بوسم رباعی ۱۳۲ - گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم رباعی ۱۳۳ - هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم رباعی ۱۳۴ - هر لحظه به آیین وفا رای کنم رباعی ۱۳۵ - پیمانه بده، که مرد پیمانه منم رباعی ۱۳۶ - تا کی ستم سپهر جافی بینم؟ رباعی ۱۳۷ - تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم رباعی ۱۳۸ - ما پرتو عکس نور مشکات توییم رباعی ۱۳۹ - روی تو ز حسن لافها زد به جهان رباعی ۱۴۰ - ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستن رباعی ۱۴۱ - پیش تو نشست و خاست نتوان کردن رباعی ۱۴۲ - ای روی تو انگشت نمایی از حسن رباعی ۱۴۳ - ساقی، بده آن باده، زبانم بشکن رباعی ۱۴۴ - نی از تو گذر به هیچ حالی ممکن رباعی ۱۴۵ - هر دم لحد تنگ بگرید بر من رباعی ۱۴۶ - ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ من رباعی ۱۴۷ - روی من و خاک سر کویت پس ازین رباعی ۱۴۸ - ای شیخ، گران جان چو تنندی منشین رباعی ۱۴۹ - ای خرمن ماه خوشه‌چین رخ تو رباعی ۱۵۰ - دل کیست؟ که او طلب کند یاری تو رباعی ۱۵۱ - ما را به سرای وصل خویش آری تو رباعی ۱۵۲ - ای گشتهٔ تن من چو خیالی بی‌تو رباعی ۱۵۳ - یک روز دیار یار بگذارم و رو رباعی ۱۵۴ - خالی،که لبت همی بباراید ازو رباعی ۱۵۵ - گفتم: دلت ار با من شیداست بگو رباعی ۱۵۶ - در زیر دو ابروی کژت پیوسته رباعی ۱۵۷ - ای راه خلل ز چار قسمت بسته رباعی ۱۵۸ - ای تن، دل خود به روی چون ماهش ده رباعی ۱۵۹ - ای چرخ ز مهر زیر میغت برده رباعی ۱۶۰ - ای خط تو گرد لاله وشم آورده رباعی ۱۶۱ - داریم ز قدت گلها راست همه رباعی ۱۶۲ - یک شهر بجست و جوی آن دوست همه رباعی ۱۶۳ - چون دوست نماند دل و جانیم همه رباعی ۱۶۴ - ای لاف زنان را همه بویی ز تو نه رباعی ۱۶۵ - آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رای رباعی ۱۶۶ - بر برگ گل آن سه خال کانداخته‌ای رباعی ۱۶۷ - آن درد، که با پای تو کرد آن چستی رباعی ۱۶۸ - در عشق تو از سر بنهادم هستی رباعی ۱۶۹ - تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟ رباعی ۱۷۰ - اقبال سعادت به ازینت بودی رباعی ۱۷۱ - یارا، گر از آن شربت شافی داری رباعی ۱۷۲ - آن زلف،که دارد از تو برخورداری رباعی ۱۷۳ - گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی رباعی ۱۷۴ - ترسم رسد از من به تو آهی روزی رباعی ۱۷۵ - تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟ رباعی ۱۷۶ - ای خاک تو آب سبزه زار صافی رباعی ۱۷۷ - بد خلق مباش، کز خوش و امانی رباعی ۱۷۸ - تا چند گریزم و به نازم خوانی؟ رباعی ۱۷۹ - صد سال سر خویشتن ار حلق کنی رباعی ۱۸۰ - گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟ رباعی ۱۸۱ - روزی به سرای وصل راهم ندهی رباعی ۱۸۲ - در صورت آدم ار فرشتست تویی رباعی ۱۸۳ - دم با تو زنم، که یار دیرینه تویی رباعی ۱۸۴ - گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی