خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی است که به زیبایی از عمر کوتاه انسان و ارزش لحظات باقی‌مانده سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به دفتر عمر و ورق باقی‌مانده، از لطف خداوند و شکرگزاری سخن می‌گوید. همچنین، به مفاهیمی مانند جاودانگی، نور الهی و اسرار عرفانی اشاره می‌کند. در پایان، نام شمس‌الدین تبریزی به عنوان نماد روشنایی و حقیقت ذکر شده است.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و مفاهیم عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.

مشاهده کامل

غزل ۳۲۷ - از دفتر عمر ما، یکتا ورقی مانده‌ست

از دفترِ عُمرِ ما، یکتا وَرَقی مانده‌ست
کَز غیرتِ لُطفِ آن، جانْ دَر قَلَقی مانده‌ست ۱

بِنْوشته بر آن دفتر، حرفی زِ شِکَر خوشتَر
از خَجْلَتِ آن حَرفَش، مَهْ دَر عَرَقی مانده‌ست ۲

عُمرِ اَبَدی تابانْ اَنْدَر وَرَقِ بُستان
نی خوفْ زِ تَحویلی، نی جایِ دَقی مانده‌ست ۳

نامَشْ وَرَقی بوده، مُلْکِ اَبَد اَنْدَر وِیْ
اسرارِ همه پاکانْ آن جا شَفَقی مانده‌ست ۴

پیچیده وَرَق بر وِیْ، نوری زِ خداوندی
شَمسُ الْحَقِ تبریزی، روشن حَدَقی مانده‌ست ۵
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۲۶ - حالت ده و حیرت ده، ای مبدع بی‌حالت
گوهر بعدی:غزل ۳۲۸ - بادست مرا زان سر، اندر سر و در سبلت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.