هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که به زیبایی از عمر کوتاه انسان و ارزش لحظات باقی‌مانده سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به دفتر عمر و ورق باقی‌مانده، از لطف خداوند و شکرگزاری سخن می‌گوید. همچنین، به مفاهیمی مانند جاودانگی، نور الهی و اسرار عرفانی اشاره می‌کند. در پایان، نام شمس‌الدین تبریزی به عنوان نماد روشنایی و حقیقت ذکر شده است.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و مفاهیم عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.

غزل ۳۲۷ - از دفتر عمر ما، یکتا ورقی مانده‌ست

از دفترِ عُمرِ ما، یکتا وَرَقی مانده‌ست
کَز غیرتِ لُطفِ آن، جانْ دَر قَلَقی مانده‌ست ۱

بِنْوشته بر آن دفتر، حرفی زِ شِکَر خوشتَر
از خَجْلَتِ آن حَرفَش، مَهْ دَر عَرَقی مانده‌ست ۲

عُمرِ اَبَدی تابانْ اَنْدَر وَرَقِ بُستان
نی خوفْ زِ تَحویلی، نی جایِ دَقی مانده‌ست ۳

نامَشْ وَرَقی بوده، مُلْکِ اَبَد اَنْدَر وِیْ
اسرارِ همه پاکانْ آن جا شَفَقی مانده‌ست ۴

پیچیده وَرَق بر وِیْ، نوری زِ خداوندی
شَمسُ الْحَقِ تبریزی، روشن حَدَقی مانده‌ست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۵۵۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۲۶ - حالت ده و حیرت ده، ای مبدع بی‌حالت
گوهر بعدی:غزل ۳۲۸ - بادست مرا زان سر، اندر سر و در سبلت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.