رباعی ۵۸ - غم خود که بود که یاد آریم او را

غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را ۱

غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را ۲