این متن شعری عرفانی است که به عشق الهی و ویژگی‌های آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق حقیقی تنها به خداوند تعلق دارد و هر کس که از این عشق بی‌بهره است، مانند درختی خشک یا فردی بی‌ارزش است. همچنین، عشق الهی تنها راه نجات و تنها پناهگاه انسان است و بدون آن، انسان تنها و بی‌پشتوانه خواهد بود. شاعر تأکید می‌کند که عشق الهی فراتر از مرگ است و هر کس که به این عشق دست یابد، از جنس بشر معمولی نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۳۳۳ - اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست
تو اَبر دَروکَش که به جُز خَصمِ قَمَر نیست ۱
ای خُشک درختی که در آن باغ نَرُسته‌ست
وِیْ خوارْعزیزی که دَرین ظِلِّ شَجَر نیست ۲
بِسْکُل زِ جُز این عشق، اگر دُرِّ یَتیمی
زیرا که جُزین عشقْ تو را خویش و پدر نیست ۳
در مَذهبِ عُشّاق به بیماریِ مرگ است
هر جانْ که به هر روز ازین رنجْ بَتَر نیست ۴
در صورتِ هَر کَس که ازان رَنگ بِدیدی
می‌دان تو به تَحقیق، که از جِنْسِ بَشَر نیست ۵
هر نِی که بِدیدی به میانَش کَمَر عِشق
تَنْگَش تو بِه بَر گیر، که جُز تَنگِ شکر نیست ۶
شَمسُ الْحَقِ تبریز چو در دام کَشیدَت
مَنْگَر به چپ و راست، که امکانِ حَذَر نیست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
