غزل ۳۴۴ - به جان تو که سوگند عظیم است

به جانِ تو که سوگندِ عظَیم است
که جانَم بی‌تو در بَندِ عظیم است ۱

اگرچه خِضْر سیرآبِ حیات است
به لَعْلَت آرزومندِ عظیم است ۲

سُخَن‌ها دارم از تو با تو بسیار
ولی خاموشی‌اَم پَندِ عَظیم است ۳

هرآن کَز بیمِ تو خاموش باشد
اگرچه خَر، خِرَدمند عَظیم است ۴

هر آن کَس کو هُنر را تَرک گوید
زِ بَهر تو، هنرمند عظیم است ۵

فِکَندم خویش را چون سایه پیشت
فِکَندن پیشَت اَفْکَندِ عظیم است ۶

که بغدادِ تو را دادِ بزرگ است
سَمَرقندِ تو را قَندِ عظیم است ۷

حَریصَم کرد طَمْعِ دادِ قَندَت
اگرچه بَندهِ خُرسندِ عظیم است ۸

بُریدَستی مرا از خویش و پیوند
که دل را با تو پیوندِ عظیم است ۹

خَمُش کُن همچو عشق ای زاده عشق
اگرچه گفتْ فرزندِ عظیم است ۱۰

رِکابِ شَمسِ تبریزی گرفتم
که زینِ شَمس زَرکَندِ عظیم است ۱۱