غزل ۳۶۵ - می‌دان که زمانه نقش سوداست

می‌دان که زَمانه نَقْشِ سوداست
بیرون زِ زَمانه صورتِ ماست ۱

زیرا قَفَصی‌ست این زَمانه
بیرون همه کوهِ قاف و عَنْقاست ۲

جویی‌ست جهان و ما بُرونیم
بر جویْ فُتاده سایه ماست ۳

این جا سِرِ نکته ای‌ست مُشکل
این جا نَبُوَد، وَلیکِن این جاست ۴

جُز در رُخِ جان مَخَنْد ای دل
بی او همه خنده گِریه اَفْزاست ۵

آن دل نَبُوَد که باشد او تَنگ
زان روی که دلْ فَراخْ پَهناست ۶

دلْ غَم نَخورَد غذاشْ غَم نیست
طوطی‌ست دل و عَجَب شِکَرخاست ۷

مانندِ درخت، سَر قَدَم ساز
زیرا که رَهِ تو زیر و بالاست ۸

شاخ اَر چه نَظَر به بیخ دارد؟
کان قوَّتِ مَغزِ او هم از پاست ۹