غزل ۳۶۶ - دود دل ما نشان سوداست

دودِ دلِ ما نشانِ سوداست
وان دود که از دلست، پیداست ۱

هر موج که می‌زَنَد دل از خون
آن دل نَبُوَد مَگَر که دریاست ۲

بیگانه شُدند آشنایان
دل نیز به دُشمنی چه بَرخاست ۳

هر سویْ که عشقْ رَختْ بِنْهاد
هر جا که مَلامَت‌ست آن جاست ۴

ما نِگْریزیم از این مَلامَت
زیرا که قدیمْ خانه ماست ۵

در عشقْ حَسَد بَرَنْد شاهان
زان روی که عشقْ شمعِ دل‌هاست ۶

پا بر سَرِ چَرخِ هفتمین نِهْ
کاین عشق به حُجره‌هایِ بالاست ۷

هُشیار مَباش زان که هُشیار
در مَجْلِسِ عشقْ سخت رُسواست ۸

میری مَطَلَب که میرِ مَجْلِس
گَر چَشم بِبَسته‌ست بیناست ۹

این عشق هنوز زیرِ چادر
این گَردِ سیاه بین که بَرخاست ۱۰

هر چند که زیرِ هفت پَرده‌ست
پیداست که سخت خوب و زیباست ۱۱

شب خیز کنید ای حَریفان
شمعست و شراب و یارْ تنهاست ۱۲