غزل ۵۰۲ - اندرآ عیش بی‌تو شادان نیست

اَنْدَرآ عیشْ بی‌تو شادان نیست
کیست کو بَندهٔ تو از جان نیست؟ ۱

ای تو در جانْ چو جانِ ما در تَن
سَخت پنهان، وَلیکْ پنهان نیست ۲

دست بر هر کجا نَهی جان است
دست بر جانْ نَهادن آسان نیست ۳

جان که صافی شُده‌ست در قالَب
جُز که آیینه دارِ جانان نیست ۴

جمع شُد آفتاب و مَهْ این دَم
وَقتِ افسانهٔ پَریشان نیست ۵

مَستی اَفْزون شُده‌ست و می‌تَرسَم
کین سُخَن را مَجالِ جولان نیست ۶

دست نِهْ بر دَهانِ من تا من
آن نگویم، چو گفت را آن نیست ۷